Zaterdag 3 jun: het 3e clubcircuit ( strandloop Wassenaar )


    
  

Hoofdmenu

 

Verslagen Wegatletiek

5 feb 2017: Lopers Tip: Twiskemolenloop

Vorige week kreeg ik een berichtje van Marijke Hendriks met de vraag of ik zondag 5 februari meeging naar Landsmeer om daar de Twiskemolenloop te doen. Zij zou voor de 16,1 km gaan, maar er was ook een 10 km mogelijk. Hoewel ik in training zou moeten zijn voor de halve marathon van de City-Pier-City op 12 maart was het er door rugklachten nog niet van gekomen een lange duurloop te doen. Dit was dus eigenlijk een goede aanleiding en direct een mogelijkheid om te zien of mijn lijf weer wat meer kon hebben.

 

De Twistemolenloop wordt 5 keer per seizoen georganiseerd door AV Waterland en je kunt kiezen uit afstanden van 5, 10, 16,1 en 21,1 km. Tot mijn verbazing kwamen we terecht bij een atletiekclub met een gravelbaan van 300 meter. De baan in Voorschoten is dus minder uniek dan ik dacht. De ligging van deze baan is echter wel uniek, want na 1 ½ rondje op het gravel liepen we via een fietspad direct het natuurgebied van de Twiskepolder in. De Twiskemolen, die helaas door een storm van afgelopen herfst van zijn wieken is ontdaan, passeerden we aan het begin en einde van de loop. De afstanden waren goed aangegeven met houten bordjes in verschillende kleuren en doordat er in lussen werd gelopen liep iedere afstand zijn eigen ronde.

 

Hoewel ik lang twijfelde over de afstand schreef ik mij zaterdagavond toch in voor de 10 EM. Het rustige winterweer, beetje mistig, bijna geen wind, was in ons voordeel. Het zou een trainingsrondje worden, rustig beginnen, beetje kletsen en genieten van de prachtige omgeving. Door het beperkte aantal deelnemers en de verschillende starttijden, kun je makkelijk je eigen tempo lopen over de fiets- en wandelpaden en de enige afleiding onderweg is het wijde polderlandschap (waar het ongetwijfeld ook prachtig schaatsen is) en de drankposten met lauwe thee en water. We kregen bij aankomst een flyer voor een cursus Mindfull Running, nou die hoef je niet te volgen als je een zondagochtend door de Twiskepolder rent.

Voor we het wisten zaten we op de 10 km en konden we nog prima voort. Natuurlijk gingen de benen na de 12 km wel wat protesteren, maar Marijke en ik hebben de afstand in een rustig tempo uitgelopen in een tijd van 1:31:20. Wat en prettige loop, die Twiskemolenloop. Een aanrader voor wie niet van grote evenementen houdt maar wel een goed georganiseerde wedstrijd wil lopen in een mooie omgeving. Ik heb mijn doel vandaag in ieder geval bereikt, en als mijn lijf mee blijft werken dan zie ik die CPC loop vol vertrouwen tegemoet.
Rosa Brink

22 jan 2017: In de prijzen….

Eind september/begin oktober begint het bij mij alweer te kriebelen. Het weer wordt slechter. De regenkansen nemen toe. Reden voor het enthousiasme: de start van de crosscompetities.

Crossen is de de ideale manier om de winter te overbruggen, kracht op te bouwen en zo super sterk (en snel) aan de start te verschijnen in het voorjaar. Nadat ik dit eenmaal had ervaren, kan ik wel zeggen dat ik dit de leukste variant van het lopen vind. Ik leef echt voor het crossen! Bijkomend voordeel….. het ligt me ook nog eens goed…..;-)

 

Crossen is andere koek dan lopen op het asfalt, of zelfs op de baan. Het is veel zwaarder dan ‘gewoon’ hardlopen, want in plaats van dat je verhard en vlak loopt, ga je nu off-road. Het parcours is nooit recht en nooit een exacte afstand. Het is springen, slalommen, klimmen, dalen, glijden en ontwijken. Je krijgt te maken met verzuring en verhoogde hartslag. Het is werken, maar volop genieten!! Ideale interval trainingen eigenlijk.

Al sinds jaar en dag is een van de crosscompetities in de regio de Hardloopwinkel Crosscompetitie. Die bestaat uit 4 wedstrijden. De Duinrellcross in het mooie duingebied achter het pretpark met een behoorlijke klim midden in het parcours en een al even steile afdaling in het mulle zand. De Oliebollencross in Delft waar de modder eerder regel dan uitzondering is. De Oliebollencross in Den Haag. Daar ga je de duinen in bij de Laan van Poot. Op dat parcours is niets vlak en grotendeels door het mulle zand. Ten slotte was er dit jaar een cross in Duindigt. Na een lange tijd afwezigheid werd de Duindigtcross een nieuw leven ingeblazen. Een nostalgische cross over de drafbaan van Duindigt en het achterliggende gebied, dat normaal ingezet worden voor de trainingen van de dravers. Vroeger was dit een van de klassiekers van het cross seizoen. 


Dit jaar deed ik weer aan alle crossen mee. Druk was het in Duinrell. Maar ik liep daar een geweldige race en kon veel snellere concurrenten van de weg voorblijven. In Delft ging het nog veel beter. De omstandigheden waren zwaar. Er was veel regen gevallen. Het parcours was erg modderig. Het lukte mij daar om te winnen van een aantal concurrenten uit het Racing Team van HRR waar ik normaal gesproken achter zit. Een mooie afsluiting van 2016 (deze cross was op 31 december). 

 

De cross in Den Haag vond ik loodzwaar dit jaar. Een nieuw parcours die grotendeels voer door het mulle zand van een paardenpad. Daarnaast was een deel van het parcours ook erg glad (door bevriezing). Dat ondervond ik in de laatste ronde. Bij het aanzetten in een bocht gleed ik onderuit. Gelukkig zonder gevolgen. Opstaan en weer doorgaan. Ook dat hoort bij het crossen.

 

Na deze cross wist ik wel dat er een derde plek in het algemeen klassement (categorie 35-44) in zou zitten. Het was alleen zeker geen gelopen race. Probleem van deze cross voor mij was dat het erg droog was geweest en had gevroren. De baan was (te) vlak en hard. De snelle lopers hadden hier weer een relatief voordeel ten opzichte van mij en ik heb dan ook hard moeten knokken om de concurrentie bij te blijven. Het harde werken werd beloond met een prachtige 3e plaats in het algemeen klassement (35-44). Het is een prachtig begin van 2017 en mijn eerste doelstelling is daarmee gehaald. Ik ben er erg blij mee!

Met nog 1 cross in het vooruitzicht (ZHM crosscompetitie) is daarmee het einde van het cross seizoen in zicht en wordt het tijd om me op te gaan maken voor de openingsklassiekers in het voorjaar! Ik heb er zin in!!

Freek

18 sep 2016: sint-pietersbear-trail te Maastricht

Soms verschijnen er aparte uitslagen op de site van VS97 atletiek. Incourante afstanden zoals 16 of 19 km en vaak op bijzondere plekken in Nederland of daar buiten. Kortom tijd voor een stukje tekst over triallopen. Het woord zegt het al, hardlopen op trails (paden). Het gaat dan om het belopen van paden op het platteland, in de bergen of een bosrijke omgeving. Verder zijn er de volgende kenmerken (niet limitatief) aan het traillopen; vaak door de mooiste natuurgebieden van Nederland, tijd is bijzaak het gaat er om dat je de loop goed doorstaat en geniet van de natuur en het lopen, de paden/trail zijn te herkennen via linten in de bomen en bordjes, vaak is er een korte 10 km (om kennis te maken met het trailrunnen), ca. 20 km en langere afstanden zoals 30 km.  Anders dan een goede voorbereiding in de training, trailschoenen (niet voor alle trails noodzakelijk) en voor de langere afstanden een flesjes gordel is niet zoveel extra’s nodig. Het is een mooie afwisseling met het lopen op de weg.

 

De opwarmer van het seizoen was een aantal weken gelden in Vledderveen, Drenthe 15 km. (ja, ja je komt nog eens ergens). Een zeer mooie trail op een nazomerse dag. Col had de smaak al snel te pakken en werd 1e en ik mocht op de 10 plek eindigen. Het gaat niet op tijd en positie, maar toch leuk.  

 

Op zondag 18 september was het dan eindelijk zover, de trial der trailen, de St Pietersberg trail in Maastricht. Goed getraind door de trainingen van Ed Zijl in de duinen en het nodige huiswerk, met name lange duurtrainingen in de duinen van ca. 15-20 km, stonden wij gemotiveerd aan de start in de ENCI groeve in Maastricht.  link voor info : http://bearsports.nl/sint-pietersbear-trail. Wij (Col en Niek)  gingen voor de 19 Km.

 

Uit de verhalen in de verkleedtent van een aantal lopers deze trail als opwarmertje te willen gebruiken voor een of andere ulta alpen trail kon worden afgeleid dat dit een pittige zou worden. Na de start eerst een ronde door de ENCI groeve. Ik laat de beelden voor zich spreken. https://www.youtube.com/watch?v=1RG7mNjtibU 

Dan vervolgens eindeloos klimmen en dalen door het Limburgse land. Voor het eerst zag ik ook dat er gewandeld werd. Dat dacht ik wel even anders te doen totdat ik er achter kwam dat wandelen op bepaalde delen van het parcours toch echt sneller ging dan lopen. Boven op de bult dan weer in volle draf dalen naar de volgende heuvel. Na de verversingspost op 11,5 Km ging het al snel weer omhoog. Zo rond 16 km begon dan weer het echte zware werk. Een bordje met “als u van plan ben om te huilen doe het dan nu” kondigde het laatste zware deel aan waar je toch echt stukken parcours op handen en voeten naar boven moest. Zoals we dat ook soms in Meijdendel doen maar dan 2x zo hoog en drie of vier stroken achter elkaar. Maar dat mocht de pret niet drukken. Bovenaan de heuvel weer snel in het ritme komen en dan down hill wat gewoon heerlijk is. Doel was onder de 2 uur binnen te komen (je moet toch wat) hetgeen ruim is gelukt, zelfs onder de 1.50. Col was natuurlijk vooruit gesneld om alvast koffie te bestellen, hij werd 18e in een veld van zeer getrainde lopers, chapeau voor deze prestatie.  

 

Verdere info over traillopen en de kalender.    

https://www.trail-running.eu/calendar/?fwp_eventonstartdate=2016-10-02

http://www.mudsweattrails.nl/Trailrunning

 

Niek Molenaar  

4 sep 2016: Vlietloop, 10 Engelse Mijl

Ik kijk op mijn horloge en zie dat het ondertussen zondag is geworden. Ik wil niet te lang op deze verjaardag blijven want straks is de Vlietloop. Ik heb me voorgenomen om voor het eerst de 10 Engelse mijl te doen en een goede nachtrust lijkt me onontbeerlijk. Mijn vriendin Edith zit echter aan de rode wijn en heeft haar glas nog niet leeg, dus na een “Wil je er nog een?” van de gastheer besluit ik mijn derde 0.0 te nemen. Ik heb zin in een echt biertje en voel me een watje. Niet veel later, op weg naar huis, begint het te regenen en te waaien.

 

Om kwart over 10 fiets ik naar de sporthal om me in te schrijven. Het is al redelijk druk met lopers. Van Voorschoten '97 kom ik onder anderen Jimmy, Dennis en later ook Bert tegen, die hoog in de verschillende uitslagen zullen gaan eindigen. Mijn tas kan ik in de bewaakte garderobe kwijt. Dat is nieuw en een aanwinst.

 

In de Voorstraat bij de start begroet ik veel bekenden, zowel lopers als niet lopers. Eerst wordt er onder leiding van een fanatieke work-out dame een korte warming-up gedaan. De meeste wedstrijdlopers doen daar niet aan mee. Die hebben al eerder uitgebreid ingelopen en hun spieren los gemaakt, en staan nu geconcentreerd en een beetje zenuwachtig op hun voeten te wippen en te wachten op wat komen gaat. Na het startschot gaat de meute op pad. Ik laat me zoals gewoonlijk meevoeren door de betere 10km lopers. Maar na een (te) snelle eerste kilometer laat ik me wat terugzakken en loop een wat trager tempo. Het parcours is prachtig en het is droog. We lopen in een uitgestrekt lint door de Krimwijk en vervolgens heen en terug aan weerszijden van de korte Vliet. Aan de overkant zie ik de nummer 1 van de 10 Engelse mijl door de geluidsbarrière gaan.

 

Bij terugkomst op de Leidsche weg gaat de 10 km terug richting centrum en slaat de 10 Engelse mijl af richting Lammenschansplein. Ineens is de drukte voorbij en loop ik met 2 anderen verder. Het lijkt wel of we verdwaald zijn want zowel voor me als achter me zie ik geen andere lopers, en dat blijft zo tot aan de finish. Na 8 km bedenk ik dat het wel wat sneller mag gaan, mede omdat de 5km tijdregistratie (overigens foutief) meer dan 23 minuten had aangegeven. Dan realiseer ik me dat ik pas op de helft ben, en houd me in. De 10 km tijd is teleurstellend en de moed zinkt me in de schoenen. Het is dan wel de eerste loop na de zomervakantie en warm en benauwd maar een tijd van meer dan 50 minuten heb ik niet verwacht (achteraf bleek ook deze tijdregistratie niet juist: Het was eigenlijk 44:23 volgens mijn hardloophorloge). Ik neem een bekertje water aan en probeer een slok te nemen zonder mijn snelheid te verlagen. Dat is me nog nooit gelukt en dus ook nu niet. Een beetje krijg ik wel binnen. Ons groepje van 3 loopt ondertussen wat verder uit elkaar. Nummer 1 loopt ver vooruit, en ik kan het strakke tempo van nummer 2 maar ternauwernood volgen. Zo rond kilometer 12 geeft mijn lichaam aan dat het nu wel genoeg is geweest:  Na 10 km is de wedstrijd toch afgelopen? Ik verbijt me en forceer me om in de buurt van mijn voorligger te blijven. Bij kilometer 14 begint het te regenen en koel ik wat af. Dat helpt. Het stuk langs de Molensloot gaat op mijn tandvlees, maar het besef dat ik het ga halen geeft me extra energie. Nu nog een bocht de Voorstraat in en onder luid applaus van enkele lopers van Voorschoten '97 kan ik er nog een kleine versnelling uitpersen om net onder de 1:12 te eindigen.

 

Het zit erop. Het was mooi maar ik ben nog nooit zo kapot geweest. Nu eerst een flesje water en een banaan.

Ton Goossen


18 aug 2016: 7 atleten van Voorschoten '97 op het podium bij de strandlopen

De afgelopen maanden stonden in het teken van de Star Balm strandlopen.
2, 4 of 8 Kilometer hardlopen langs de vloedlijn op het Noordwijkse strand gedurende 10 donderdag avonden.
Met 8 atleten bij de laatste loop waren we met Voorschoten '97 sterk vertegenwoordigd.

 

Om half 8 klinkt het startschot en dan gaat iedereen tegelijkertijd van start: kinderen en volwassenen. Na 1 kilometer volgt het keerpunt voor de kinderen, waaronder onze eigen Sophie van Zoest. Zij spurt terug over het strand en komt knap als derde over de finish wat haar een tweede plek in het eindklassement oplevert. Geweldig Sophie!


Jimmy van Bemmel, Freek van Zoest (vader van), Michael Westerbeek, Miranda van Harmelen, Angelique Regeer en Marlous Jespers moeten dan nog een kilometer door om vervolgens rechtsom te keren. Maarten Bloem loopt door om 8 kilometer te volbrengen.

Lopen langs de kust klinkt misschien eenvoudig, maar het strand is dynamisch en nooit hetzelfde. Dit keer is het zand goed te belopen, maar er zaten ook avonden bij waarbij het ploeteren was door het mulle zand. Op het strand ben je ook niet beschut voor de wind en waaien deed het een aantal keren flink.

Door de gevarieerde trainingen van Ed Zijl zijn deze atleten gewend snelheid te maken in het mulle zand. Tijdens de trainingen wordt op een speelse manier gewerkt aan kracht en snelheid, door allerlei verschillende parcours te doen waarbij zandheuvels zeker niet worden ontzien.


Het verschil met andere atleten is hierdoor goed te zien. Terwijl de laatste lopers nog een stuk moeten doorlopen naar het keerpunt, zijn de atleten van Voorschoten '97 alweer op de terugweg. De laatste meters komt het aan op karakter, want die meters naar de finish is het doorploeteren door mul zand.
Alsof het hem geen moeite kost, komt Jimmy als eerste over de finish in een tijd van 14.15. Hij stelt hiermee zijn tweede plek in het eindklassement vast.
Michael volgt daarna en komt als elfde over de finish, wat hem een negende plek in het eindklassement oplevert. In zijn categorie -mannen tot 39- is dit zeker niet onverdienstelijk.
Ook de vrouwen doen het goed. Miranda zet alles op alles en weet zelfs haar grootste concurrente achter zich te laten tijdens deze laatste race. Als eerste vrouw in haar categorie komt ze binnen. Een derde plek in het eindklassement heeft ze dus dik verdiend!

Marlous (veteranen 50+) stelt haar tweede plek zeker. Angelique (40+) doet het ook geweldig en eist het hoogste podium op in haar categorie. Na 8 kilometer komt Maarten over de finish en zet de derde plek op zijn naam.
Caecile was er deze keer niet bij, maar was al zeker van een knappe eerste plek. Freek van Zoest kwam verschillende keren uit op de 4 en 8 kilometer. Tijdens de laatste loop kwam hij over 4 kilometer als vierde in zijn categorie over de eindstreep.


Trainer Ed zijl stond deze keer langs de zijlijn om zijn atleten aan te moedigen, maar heeft voorgaande keren laten zien dat je nooit te oud bent om te lopen. Met zijn 70 jaar snelde hij week in week uit door het zand en heeft hij heel veel (jongere!) lopers achter zich gelaten.

Aan het einde van de avond sieren de glimmende medailles ieders borst.

 

Bij de foto met de atleten erop ontbreken Caecile en Maarten.


Met trots kunnen we terug kijken op 10 geweldige lopen. Tot volgend jaar!
Marieke Ferguson



30 jul 2016: Marathon des Gabizos: La Tuque d’ Arrens

Op weg naar mijn vakantiebestemming in de Pyreneeën zag ik enorm groot aanplakbiljet van “Marathon des Gabizos”. Benieuwd naar het hoe en wat van deze marathon zocht ik in het dorp Arrens-Marsous (wat weer ten zuiden ligt van Lourdes), de plaatselijke VVV op voor informatie. De behulpzame medewerker liet mij zien dat het ging om een trail-marathon van de boven-categorie qua zwaarte en moeilijkheid (44 km, 3700 m stijgen). Deze trail werd het dus niet. Een andere mogelijkheid was een trail over 25 km, 1900 m stijgen. Ook deze afstand leek mij, toch in de vakantiemodus wat betreft hardlopen, iets te veel van het goede.

 

Ik koos voor de ‘veilige’ optie van 9.5 km, 520 m (dus toch 10 km) stijgen: “La Tuque d’ Arrens”, zoiets als het rondje van Arrens.

Inschrijven via het toeristenbureau lukte niet, maar ik kreeg wel het telefoonnummer van de organisatie. Nadat ik ene Nicolas gebeld had, zat ik een half uurtje later bij hem thuis voor de inschrijving. Nu blijk je in Frankrijk een bewijs van goede gezondheid (of een wedstrijdlicentie/lidmaatschapsnummer Atletiekbond) te moeten overleggen, wil je je inschrijving kunnen afronden. Een licentie heb ik niet en mijn pasje van de Atletiekbond lag thuis in Voorschoten. Dan maar even mijn loopgeschiedenis googlen en ook de data op de Tom-Tom om Nicolas te overtuigen van mijn goede gezondheid. Hij zou in een overleg met de andere leden van de organisatie mijn verzoek bespreken en een eventuele deelname d.m.v. een sms-je doorgeven. Diezelfde avond kreeg ik groen licht voor deelname, wel moest ik een formulier ondertekenen, dat de organisatie niet verantwoordelijk was in geval mij iets zou overkomen tijdens de trail.

 

Zaterdag 30 juli startte eerst de marathon (123 deelnemers) om 06.00 uur (de winnaar deed er 6 uur over), daarna de 25 km (212 deelnemers) om 09.00 uur (de winnaar deed er 2.58 uur over) en vervolgens de 135 deelnemers van de 10 km om 09.15 uur. Waren de eerste 2 km nog vrij vlak, al snel werd het parcours steiler en smaller, zodat de lopers in een lange slinger hun weg omhoog zochten.

Rennen gaat dan over in zo snel mogelijk omhoog klauteren, want regelmatig moest ik ook mijn handen gebruiken om iets vast te pakken. Bij een aantal lopers slaat de verzuring van bovenbenen en kuiten al snel toe en zij gaan aan de kant om de anderen langs te laten (niet geheel zonder risico gezien het glibberige, smalle pad). Tussen kilometer 4 en 5 is het gelukkig weer iets vlakker, echter keien, modder en stronken zorgen ervoor dat je goed uit moet kijken waar je loopt. Even voorbij de 5 is er een verzorgingspost om het vele vochtverlies aan te vullen. Snel een gelletje naar binnen, want de volgende klim naar 1345 m.(hoogste punt) dient zich al weer aan. Ik probeer bij een groepje te blijven, maar deze lopers schijnen dit soort wedstrijden meer te hebben gedaan gelet op het tempo waarmee ze de berg opgaan. Opeens loop ik boven de bewolking en zie andere bergtoppen schitteren in de zon. Even genieten van dit prachtige uitzicht en dan….bijna steil naar beneden via allerlei nog smallere, glibberige paadjes. Dit is nog meer afzien, dan naar boven lopen. Sommige lopers gaan met doodsverachting naar beneden, terwijl ik besluit tot een meer gematigd tempo. Ook bij mij slaat nu de verzuring in de bovenbenen toe en mijn voetzolen lijken wel in de fik te staan. Na het dalen nog een stukje asfalt voor de laatste 500 m. en ondanks de verzuring ga ik met een laatste versnelling de finish over. De speaker vermeldt mijn naam en ik roep nog “uit Nederland.

 

De verzorging na de loop is uitstekend en ik laat me de chocola, pruimen, worst, kaas, rozijnen etc. dan ook goed smaken. Mijn tijd weet ik dan nog niet, maar later blijkt dat ik er 1.25 uur over heb gedaan. Niet mijn snelste 10 km. dus, maar wel de meest zware. Met weer een loopervaring erbij rij ik terug naar de camping, waar ik net op tijd ben voor de koffie.

 

Met sportieve groet,

Michel van der Plas



10 april 2016: Marathon van Rotterdam
Na maanden heel veel kilometers trainen is het dan eindelijk 10 april, de dag van de marathon in Rotterdam, m’n eerste marathon. ’s Ochtends om half 7 opstaan, ontbijten, boterhammetje extra, nog een banaan en dan op pad. Omdat Rotterdam grotendeels afgesloten is, parkeer ik in Schiedam en neem daar de trein, een stuk van nog geen 10 minuten. Als ik om half 9 op het station arriveer is het een drukte van jewelste: allemaal lopers op weg naar de kleedruimte op het Schouwburgplein. Ik besluit er even naar toe te lopen om de sfeer te proeven. Omdat ik een bandje heb dat toegang geeft tot de business lounge van het Hilton, loop ik snel door om me in het daar om te kleden. Bij aankomst ook daar veel lopers, ook de topatleten lopen er rond. Het is er druk, maar iedereen is wel relaxt, alsof het allemaal heel gewoon is wat we gaan doen. Freek is er ook, hij gaat de businessloop doen en als eerste loper starten. Na nog een banaantje en beker water ga ik om tien over half tien naar buiten. Op weg naar het startvak, door de drukte, herkent iemand m’n Voorschoten shirt, da’s mooi. Lee Towers zingt You’ll Never Walk Alone en de eerste groep start om 10 uur. 10 minuten later mag ik ook weg.

De eerste meters is het druk, maar al snel ontstaat er voldoende ruimte om te lopen. Mijn idee was om met de pacer van 3.45 uur te lopen, maar die is nergens te zien, voorlopig maar even aankijken. Op de Erasmusbrug staan mijn vrouw, dochter en zoon, mooi moment! Ik zie kort daarna dat de 2e kilometer in 4.53 minuten ging, dat is wel wat te snel, iets rustiger lopen. Ik merk dan dat m’n horloge niet de gemiddelde snelheid aangeeft. Lastig als je 11,3 – 11,4 wilt lopen om op 3.45 uur uit te komen. De kilometertijden zijn daarna zo rond de 5.04, 5.08 en 5.10. Er is geen wind, het publiek is enthousiast, er is muziek, het parcours mooi, kortom het loopt heerlijk! Bij metrostation Slinge, na 15 km, is het echt razend druk. De familie staat hier ook weer en ook een paar vrienden staan er. Op de vraag of het goed gaat steek ik m’n duim op. Ik klok hier 1.15.29 uur, daarna neem ik wat gas terug en zie dat ook in de kilometertijden terug. Bij de 20 kilometer staan m’n zus en zwager te fotograferen, even lachen en zwaaien. De halve marathon passeer ik in 1.46.50 uur, dat is een minuut of 5 sneller dan vooraf gedacht. Als ik dit vol kan houden, wordt het een wereldtijd, maar de Coolsingel is nog ver.


Eerst wacht na ruim 25 kilometer nog de beklimming van de Erasmusbrug. In de bocht er naar toe staan de supporters weer aan te moedigen en m’n zoon rent een stukje mee de brug op, dat helpt, want dit is echt verrot zwaar. Eenmaal boven probeer ik heel rustig naar beneden te lopen om zo te herstellen, op naar de Blaak, Krooswijk en vervolgens het Kralingse Bos. Onderweg heb ik vanwege de warmte bij iedere drinkpost wat gedronken en ook geregeld een gelletje genomen, maar nu, na 30 kilometer, begin ik de vermoeidheid wel te voelen. Bij 35 en 40 kilometer neem ik wandelend een beker water, het is nu echt zwaar. Op de Blaak volgen nog enkele luide aanmoedigingen en dan draai ik naar rechts de Coolsingel op. Ik zie in de verte de finish en dat geeft een geweldig goed gevoel waardoor ik er nog een laatste eindsprint uitgooi en juichend over de finish ga.

Wilco Schepen


24 april 2016: Clubcircuit Wassenaarse Slag, Slag op slag af
Een steenkoude wind blaast over het strand. Volgens de meteorologen windkracht 4 maar het zal de gevoelstemperatuur zijn die er 8 van lijkt te maken. En net voor we van Strandpaviljoen Sport naar de startplek willen gaan bij het parkeerterrein willen gaan breekt er ook nog een bui los. Net geen hagelstenen, die zagen we pas een dag later. Al moet al niet een ideale situatie om te gaan hardlopen zou je zeggen en al helemaal niet, zoals ik, in korte broek en korte mouwen.
We wachten heel even, de regen trekt snel weg. En dan toch naar de start. We staan er met veertig lopers, niet slecht. Wim fluit en we vertrekken. Dat wil zeggen de eerste keer de dames en de tweede keer, een minuut later, de heren. Een nieuw fenomeen, gescheiden starten – soort van jongens tegen de meisjes.
Ineens is de regen weg lijkt de wind minder en breekt de zon door. Dat maakt het lopen weer een stuk leuker. Mijn tempo is nog niet heel hoog. Er bestaat een relatie tussen kracht, massa en snelheid. Die kracht is niet optimaal en de massa loopt ook wat uit de pas. Als ik de zes kilometer binnen de 35 minuten haal vind ik het goed.
In de oude opzet liep dit parcours van de Wassenaarse Slag tot boven op de ‘slag’, maar nu we allemaal één afstand lopen is het parcours iets opgerekt en moeten we dus eerst helemaal naar beneden en dan weer terug omhoog. Een uitdaging.
Nadat ik de eerste dames (Sija, José en Annelies) voorbij ben zie ik in de verte Corrie, Mark en Evert. Natuurlijk, ik loop mijn eigen tempo maar een kleine uitdaging onderweg is altijd goed voor een stapje extra. Corrie lijkt me de eerste die ik moet kunnen bereiken, al heb ik misschien dan geen puf meer om haar bij te houden. Dat valt mee, ondanks de klim kan ik haar op de slag voorbij, en zodra we weer boven zijn ga ik verder. Ik keer bij 17.02 en bij de afdaling zie ik Mark in de ‘wandel’ schieten en daardoor kom ik wat dichterbij maar zodra hij weer ‘optrekt’ heeft hij een behoorlijk tempo. Hij loopt soms afstanden die alleen per trein afleg dus zijn snelheid is minder belangrijk.
Inmiddels lopen we met de wind in de rug en daardoor word ik warmer. Het tempo zakt en de venijnige heuveltjes maken het zwaarder. Toch schuif ik dichter naar Mark, en nadat Ed me aanmoedigt voordat ik laatste heuvel op ga waarna de laatste grote bocht volgt kan ik hem met een scherpe binnenbocht voorbij. Evert laat ik gaan, dat gaat me niet meer lukken.
Door de grote lus is de finish pas laat te zien en met toch een kleine versnelling haal ik het eindpunt in 34.04, precies tweemaal de tussentijd op de helft.
Zodra iedereen binnen is gaan we naar de strandtent. Veertig koppen koffie is een hele uitdaging voor de bediening dus ik heb alle tijd om bij te komen voor ik op de fiets weer naar huis ga. Wat een sportieve ochtend!
Tim van Houten


20 mrt 2016: Voorschotenloop, een thuiswedstrijd!

Het doet altijd goed als mensen je aanmoedigen. Met naam (en toenaam) nog beter natuurlijk. Los van het feit dat het knap is dat ze je zo snel in de massa herkennen, alhoewel ik herkenbaar ben aan het – laat ik zeggen typische Voorschoten '97-shirt,  hebben mensen de moeite genomen om te komen kijken. Soms ook om te helpen waarmee ze natuurlijk twee vliegen in één klap slaan. Vaak zijn het clubgenoten die niet, of een andere afstand lopen, of gewoon een jaar overslaan. Maar hoe dan ook, waardevol. En de een doet dat nog uitbundiger dan de ander. Vlak voor de finish stonden Laura en Marja en met hun aanmoediging kreeg ik energie om de laatste meters te volbrengen. Aan het begin Fee en Charlotte, en die waren zo enthousiast dat ik het gevoel had een Olympische kwalificatie binnen te slepen. Maar ook de rest, niet met name genoemd: Dank!
De speaker memoreerde het al. Vijf kilometer is geen spek-en-bonen-onderdeel, een korte afstand voor watjes maar echt een eigen afstand met een hele andere techniek dan de langere afstanden. Veel scholieren wisten dat nog niet en dachten het ook even mee te lopen maar haakten vaak af, soms al na een paar honderd meter.Ongelooflijk, anders dan bij de 10 en langer veel jongeren om me heen – jonkies zelfs misschien wel basisschool of net niet meer. Natuurlijk de ouderen die de 5 lopen, liepen veel verder vooraan, ervaring denk ik.
Ik ben eigenlijk helemaal geen 5-loper. Ik ben meer een diesel en kom ik rustig op gang. Een langere afstand is dan wel handiger. Toch omdat het 5 was wist ik dat het tempo iets hoger kon, dus proberen maar eens.  Al bij de start had ik vrij snel een goed tempo, net als vorige week op Texel. Moeilijk is dat niet, de enthousiaste start en de lopers om je heen trekken je vanzelf mee. In tegenstelling tot vorige week lukte het nu wel om het tempo vast te houden. Natuurlijk die aanmoedigingen en een thuiswedstrijd, na de loop uitgeput en niks meer hoeven te doen, dat helpt – je kunt tot het gaatje gaan, je bent toch thuis.
Er was geen zon, maar een frisse wind, de lopers later op de dag hadden helaas ook nog regen, dat bleef me bespaard. Het eerste deel hadden we wind mee, pas nadat we bij Station Voorschoten terug gingen kwam de tegenwind, verkoelend maar toch. Het gaat dan wel zwaarder. Tempo vast houden denk ik. Na het keerpunt op de Bachlaan wordt het echt zwaar maar ik zie wat mensen voor me afzakken en neem me voor die ‘nog even’ voorbij te gaan.
En dan is de finish in zicht, een sprintje lukt niet echt meer maar 27.19 is toch geen onaardige tijd.
Tim van Houten


12 mrt 2016: Hardlopen op Texel, inclusief dagje uit!

Strak tegen de koude oostenwind, maar wel onder een strak blauwe lucht met een volle zon. Het voelt als rond het vriespunt maar straks (uit de wind) zitten we lekker in het zonnetje. Daar, in de verte, na ruim een kilometer, mag ik rechtsaf en loop ik gunstiger op de wind. Maar zover is het nog niet. Ik loop over De Staart, een lange weg door de polder van Texel, even boven De Waal, een dorp met net 400 inwoners en een eigen hardloopevenement.

 

Texel? Hoe kom je daar nou? Dat behoeft even een toelichting. Na de Run van Roden zocht trainer Ed Zijl een nieuwe locatie voor zijn groep om eens met een wedstrijd mee te doen. Op Texel is hij goed bekend en deze loop leek hem een aardig uitstapje. Een oproep leverde 21 mensen op, en zo stonden wij, zaterdagochtend kwart over zes in de ochtend (jazeker!) klaar om naar het eiland af te reizen.

Het dorpje van niks werd dus overspoeld door bijna 300 hardlopers –waaronder een dertigtal voor de kidsrun, en van heinde en verre! We starten op de Bomendiek en lopen eerst door het schilderachtige dorp. Ik ga snel weg. Ik doe (maar) vijf en denk dan wel iets sneller te kunnen maar dat valt toch tegen, al direct na het dorp zak ik terug en kom niet meer onder de zes minuten de kilometer. Toch heb ik wel een goed ritme. De Westerboersweg een lang stuk – eigenlijk is de loop een groot vierkant, loop ik met anderen goed op. Pas na de bocht en de oostenwind wordt het echt zwaarder, het uitzicht over het weiland is wel mooi. Heel in de verte zie ik anderen lopen. Carolien zie ik langzaam verdwijnen. De afstand tot Peter, die halverwege ineens enthousiast voorbij komt, wordt minder snel groot.

En het was zo’n mooie dag. Na de veerpont huurden we fietsen om het eiland rond te toeren. Eerst de uitkijktoren bij de Fonteins-nol (streepje zet ik voor de juiste uitspraak, leerde wij ook pas later) en koffie in De Koog, waar de plaatselijke bakker door ons (nee mevrouw we komen hier echt om te sporten) de omzet dit weekend ongeveer verdubbeld moet hebben gezien; de cake en koeken waren niet aan te slepen.

We gaan we de hoek om, en krijgen wind mee – maar dan voel je ineens toch de zon. Corrie komt langszij. Snellere lopers van andere afstanden die het parcours meermalen moeten doen sprinten voorbij. Miranda, die vlak voor de loop door haar enkel ging maar daardoor, in het zonnetje, mooi op onze spullen kan passen, terwijl ze zich tegoed doet aan de lokale lekkernijen, staat klaar met het fototoestel. Ik zie dat ik met een sprintje nog net binnen de 30 minuten binnen kan komen, daarom loop ik paars aan op de foto. En hoewel het lukt getuigt de uitslagenlijst er niet van.
We juichen als onze clubgenoten binnenkomen en de moedigen de Marijkes en Michel aan die nog een hele ronde moeten voor de halve marathon.

Jimmy, Michael, Caecile en Marijke zitten bij de eerste drie in de categorieën. Er zijn merkwaardigerwijs voor de mannen meer categorieën dan voor de vrouwen, maar dat zal met de opkomst van doen hebben. Vervolgens heeft Marlous nog met een mooie prijs bij de verloting in Het Dorpshuus waar we, sommigen dan, onder het genot van een skuumkoppe nog even bijkomen.
Met de auto maken we daarna nog een tocht over het eiland en na een bezoek aan de Sluftervallei strijken we neer bij restaurant de Slufter voor de maaltijd.
Om tien uur ’s avonds staan we weer bij de club. Dat het een geweldige dag was kwam zeker door het mooie weer, maar ook omdat Ed Zijl alles strak tot op de minuut maar ook tot in de puntjes had geregeld en verzorgd.

Tim van Houten


6 mrt 2016: City-Pier-City, Den Haag, 10 km

Zoals altijd bij dit soort grote hardloopevenementen is de sfeer in de trein en rond het evenement weer vriendschappelijk en vrolijk. De hoeveelheid modder op het Mali-veld valt mee. Inlopen gaat echter niet, het is veel te druk. Toch lukt het me om een paar oefeningen te doen en een stukje te joggen. Het weer is beter dan verwacht, droog en weinig wind, terwijl de 5 km nog een hagelbui over zich heen had gehad.

Ik heb goed gegokt: Korte broek, een dun hemdje, shirt met lange mouwen, pet. De meeste atleten zijn veel warmer gekleed zo te zien. Eenmaal in het start-vak kan de plastic poncho die ik bij de Action heb gekocht voor enkele dubbeltjes al snel weer uit en over het hek worden gekieperd. Ik ben ingedeeld in vak 1A, een klein vak met de snelste atleten. Dat inzicht heeft me een deel van mijn nachtrust gekost. Cor Hofman staat daar overigens ook en maakt me erop attent dat er een pacer in het vak achter ons staat met een bord “40 minuten”. “Misschien iets voor jou om die te proberen zolang mogelijk te volgen”, zegt hij nog. En waarom niet; no guts, no glory. De pacer gaat in het begin veel te hard, maar ik houd hem in het vizier met goede kilometertijden ( 3:49 en 3:52). Het gaat veel makkelijker dan ik had verwacht. Het is zo vooraan helemaal niet druk en mijn nieuwe schoenen, een maat groter dan de oude (!), lopen heerlijk. En het ruimschoots aanwezige publiek draagt bij aan de sfeer. Ik kom bij de 5 km door in 19:45 en kan mijn snelheid goed vasthouden, al kost het wat bochtige maar mooie parkoers in de Haagsche Bosjes extra tijd. Een paar hindes met paardenstaart die ik in het Z&Z circuit nooit kan volgen, lopen niet bij me weg. Vanaf een kilometer of 7 loopt het parkoers geleidelijk af naar de stad. De laatste 2 kilometers gaan dan ook weer erg hard. Ik loop gestaag in op de pacer en haal nog wat mensen in. Na de laatste bocht, in het zicht van de haven, zie ik op de klok een tijd van 39:45 staan. Ik kan het niet geloven. Aangemoedigd door het publiek op de tribunes is een korte sprint voldoende om de pacer te passeren en uiteindelijk in 39:55, bruto dus, te finishen. Een verbetering van mijn PR met meer dan een halve minuut! Een medaille met daarop mijn naam en netto tijd is mijn beloning.

Ton Goossen

 

20 feb 2016: Halve marathon, De Hardloper, Schipluiden

Ook bij mijn tweede halve marathon waait het weer erg hard en volgens Michel kunnen we om half 3 regen verwachten. Geen al te prettig vooruitzicht, maar we zijn er met een extra shirtje wel op voorbereid.

Het ophalen van het startnummer in de sporthal bij av De Hardloper verloopt allemaal prima, we kleden ons om en hebben nog even tijd om wat in te lopen.

Om half 2 klinkt het startschot en gaan we op weg. Het idee vooraf was om er een rustige trainingsloop van te maken, maar als de eerste kilometer in 4.48 minuten gaat weet ik al dat we er gewoon in gaan kleunen. De wind valt mee, komt eigenlijk vooral van opzij en er zijn 2 lopers van av Waterweg die een goed tempo hebben en een groep van een man of 15 mee hebben.
Na een kilometer of 8 komen we aan in Maasland, een klein dorp waar het parcours doorheen gaat. Als we buiten het dorp komen ligt er een recht stuk voor ons van ongeveer 4 kilometer. En met wind mee gaat dat heel hard, kilometers in 4.43 – 4.45 minuten, dit wordt een prima eindtijd! Na 14 kilometer komt het moeilijkste stuk: 2 kilometer door de polder, wind tegen en het is gaan regenen. Michel pakt zelfs de kop, ik ben al blij dat ik kan volgen. De groep is kleiner geworden, maar als we na 2 loodzware kilometers rechtsaf slaan is de wind weg! We hebben wel wat tijd ingeleverd, maar met nog 5 kilometer te gaan, liggen we nog altijd op een schema van 1.41 – 1.42 uur. Dat zou een prima tijd zijn onder deze omstandigheden. We naderen Schipluiden weer en ondanks dat het harder is gaan regenen lopen we nog altijd een goed tempo en halen geregeld lopers in. Na 19 kilometer is er nog een kort venijnig stukje wind tegen, maar daarna is een lange eindspurt naar de finish. We komen binnen in 1.41.28 en 1.41.29, voor mij is dat een PR!

Wilco Schepen 

6 feb  2016: Clubcircuit Pan van Persijn

Als ik opsta is het bijna tien over zes. Niet op de klok maar, in de spiegel, de stand van mijn lichaam. Ergens rond mijn bekken zijn de spieren zo gespannen dat ik aan één kant helemaal in elkaar trek.  Het is niet de beste startpositie voor een hardloopevenement maar bewegen helpt en pijn heb ik niet echt, hooguit een soort spierpijn.
Want, zeg nou zelf, vandaag in de Pan van Persijn is het eerste Clubcircuit Nieuwe Stijl; één afstand voor alle lopers in een mooie bosrijke omgeving dat mag je niet missen. Het is er altijd op en top gezellig en fietsen gaat ook, dus besluit ik te gaan.
Anders dan de rest van de week is het helemaal droog. Ik heb ik wind mee, een extra trui was niet eens nodig, het is warm. De bosgrond zal nog wel zompig zijn, voordeel is dat je op zachte grond loopt.
De pionnetjes liggen al klaar en in ‘Het Panbos’ is er al een gezellige drukte. Wim en Tony registreren de inschrijvingen, en vragen een ieder naar zijn leeftijd. Niet omdat er alcohol aan de bar verkrijgbaar is maar omdat we vanaf nu in leeftijdscategorieën  lopen. De categorie 50+ vind ik wat royaal bemeten, daar zijn er toch best veel van, een podiumplek zit er voor mij niet in. Eigenlijk ben ik iets te jong voor mijn snelheid.
Prijs of niet, daar gaat het niet om. De sfeer en de gezelligheid is veel belangrijker – en het feit dat Ed met de vrijwilligers er toch voor zorgt dat alles op rolletjes loopt!
Ik sluit achteraan aan bij de start, we gaan allemaal tegelijk weg – dik 40 man. Ik begin heel rustig. Een bekend parcours, asfalt, even keren en dan omhoog tot de trap en dan een slingerpad weer naar beneden tot het veld waarna weer naar het asfalt en dan de berg op. Ik houd een heel rustig tempo, achter me loopt Rinze met Sija, misschien zijn er meer, maar alleen hen hoor ik want Rinze keuvelt altijd nog wat tijdens de loop, wat op zich al weer een hele prestatie is.
Marjolein is bezorgd maar ik stel haar gerust, als het niet meer gaat stop ik. Ook de anderen vragen zich bezorgd af of het wel gaat. Ja het gaat, net aan maar toch. Dan het ‘knollenveld’ over en een rustiek stukje langs de vijver, tikkie modderig.  Een mooi bos.
Het laatste stuk over het verharde pad doe ik iets versnellen, het is een krampachtige loopje maar het gaat. Ik ben op de helft want we moeten twee ronden, maar ik besluit te stoppen. Net na mij komt Freek binnen, die heeft er dus al twee ronden op heeft zitten; maar ja hij is dan ook veel jonger.
Marijke haalt koffie én appeltaart voor me, wel veel van het goede voor 3 kilometer maar hij is hier wel erg lekker, en op terugweg heb ik wind tegen.

Tim van Houten

5 dec  2015: Halve marathon, AV Fortuna, Vlaardingen

‘Hoor de wind waait door de bomen’, dat was gisteren bij de halve marathon van AV Fortuna in Vlaardingen zeker het geval. Een paar weken geleden leek dit nog de perfecte eerste halve marathon, maar met die harde wind weet ik het even niet. Gelukkig hoef ik vandaag niet alleen te lopen. Ook Michel is er en met al zijn ervaring op de lange afstanden moeten we ons er samen doorheen kunnen slaan. Tijdens het inlopen op de open baan van Fortuna is de wind toch wel pittig, maar langs de rest van het parcours staan ook veel bomen, misschien breekt dat de wind. Tijdens het inlopen komen we nog bekenden tegen, Remy O. en Stephan O., zij gaan de 10K en de 5K lopen.
Om 11 uur is het zo ver, we lopen eerst een ronde over de baan en gaan het parcours op. We hebben gelijk een goed ritme te pakken, eerste kilometer in 4.49 minuten. En ook de 2e gaat in die tijd, van de wind merk ik niet veel. Michel en ik lopen als een tweeling, afwisselend de kilometers die volgen naast en achter elkaar. De eerste 5km gaat heel soepel in iets van 24.10 minuten. De 10 kilometer lopen we in ongeveer 48.25 minuten, het gaat allemaal heel gelijkmatig: snel in 4.44, langzamer in 4.54. Op deze manier moeten we rond de 1.40 – 1.42 uur uit kunnen komen.
Na ruim 11 kilometer slaan we langs de golfbaan een dijk op en daar is de wind dan eindelijk! Het is anderhalve kilometer beuken tegen de wind. We lopen om en om achter elkaar, maar allemachtig dit is zwaar. Als we de dijk aflopen is er een keerpunt, we kunnen even wat te drinken pakken, en er volgt als toetje een flinke steile heuvel, daarna lopen we met wind mee het bos in. We kunnen 2,5 kilometer herstellen en daarna mogen we nog een keer de dijk en heuvel doen, geen al te prettig vooruitzicht! De 2e keer de dijk vind ik vreselijk, de wind lijkt nog harder, gelukkig loopt er iemand tempo waarbij we kunnen aansluiten. De kilometer gaat in 5.10 minuut, 1.40 uur als eindtijd kunnen we vergeten.
Als we ook het laatste obstakel, de steile heuvel, voor de 2e keer genomen hebben is het nog maar 3 kilometer naar de finish. We hebben weer een goed tempo te pakken. Bij de laatste drankpost roept Michel dat we door lopen, geen tijd nu verspillen met bekertjes aannemen. Bij 20 kilometer halen we iemand in die begeleid wordt door een fietser. ‘Goed tempo mannen’, roept hij, we passeren en rennen verder, de finish is in zicht. Na de laatste bocht gaan we de baan weer op, een enorme windvlaag raakt ons vol van voren. Michel roept dat we nog even gaan knallen als we de wind weer mee hebben op de laatste 100 meter. Met de laatste kracht die in me zit rennen we samen naar de finish en zijn we binnen, in 1.43.06 uur!
Gelijk na de finish krijg ik een flesje energydrank in m’n handen gestopt, dat smaakt goed, alle vermoeidheid is weg, ik voel me eigenlijk prima! We vinden dat we deze race toch wel verdomd goed gelopen hebben. De samenwerking onderweg was perfect, goed tempo, mooie race, Michel bedankt jongen! Die dijk was zwaar en zonder de wind waren we zeker sneller geweest, maar het heeft ook wel wat om onder deze omstandigheden je eerste halve marathon te lopen.
Wilco Schepen

 

17 okt 2015: Clubcircuit 't Geertje, Stompwijk


TOPSNELTIJD
Het is wel kort. Normaal kom ik na ruim een half uur pas in de mood, de eerste kilometers zijn slechts afzien. De tien kilometer lijken mij, als diesel dan ook op het lijf geschreven. Ook langer wel maar dat heb ik even opzij gezet. Vijf daarentegen is een andere tak van sport. Pats, gelijk weg, snelheid maken en voor je je goed en wel realiseert dat je weg bent is de finish al weer in zicht.


Oké, ik overdrijf iets, dit gaat meer op voor de 100 meter à la Dafne maar toch. Bij een eerdere vijf merkte bij het keerpunt, halverwege dat ik alweer onderweg terug was. Tenslotte is voor wie 10 gewent is, vijf toch maar ongeveer de helft. Nu alleen nog even een snelle start, want ik moet altijd wel even op gang komen. En klaar is Kees.

Het Geertje, de geitenboerderij nabij Stompwijk is een van onze vaste locaties. Een traditionele locatie waar cappuccino nog onbekend is, koffie verkeerd niet natuurlijk, en op de toonbank nog een ouderwets papieren kladblok ligt waar de prijzen van de bestelling keurig onder elkaar worden opgeteld. Dat duurt soms even, maar de kwaliteit van de taart en de cake maakt een hoop goed.


Terug naar het hardlopen. Nabij het Geertje heeft Ed Zijl een parcours uitgezet, exact – wat anders, twee-en-een-halve kilometer over het fietspad en langs de (rustige) weg, richting Stompwijk. Enige echte hindernis is een vee-rooster. Wel moeten we aan de kant blijven want verkeer gaat voor. En als je toch goed oplet, kijk ook even uit over de weilanden met schapen, koeien en allerlei vogels.


Heen en terug, en voor wie 10 kilometer loopt nogmaals heen en terug.  Wim ‘schiet’ ons weg en ik kom snel op gang, afgelopen week niet gelopen dus ik bruis van energie, was het een valse start slechts een enkeling voor mij. Pas na enkele tientallen meters komen de meeste groten der aarde mij voorbij. Ging ik dan echt te snel weg? Sta ik straks halverwege al zonder stroom?


Maar nee, het gaat goed. Piepje van de mijn klokje bij de eerste kilometer, 5:15! Wat? Rustig jongen, je moet er nog vier. Er loopt een flinke ploeg achter me en voor me zit een groot gat. Alleen Esther heb ik in het vizier, maar die loopt 10 toch kan ik haar tempo een beetje bijhouden. Ik blijf ook bij de andere kilometers dicht bij de 5 minuten.

 

Het is niet warm, beetje miezer, dat is lekker het verkoeld iets, de zon laat zich niet zien. Het is voor het grootste deel een lange rechte weg maar niet saai door het uitzicht en goed zicht op medelopers. Om Marjolein heen, en dan beginnen aan de terugweg. Ik zie dat ik behoorlijk ben uitgelopen op anderen. Zelfs Tekin zit behoorlijk ver achter me.

Op de terugweg zonder anderen voor me is het lastig het tempo te bepalen. Het huis in de verte komt langzaam dichterbij. Arita roept dat een podiumplek nog in zicht is, vermoedelijk de plek ernaast of ik moet Bert, Freek, Willem, Ton en Herman nog even voorbij dan kom ik in de buurt.


Een keer eerder, november 2012 liep ik dit parcours, op de 10, toen een toptijd, 53:11. Het lijkt nu weer heel goed te gaan. Bij Ids is het nog 700 meter. Ik ga het voelen. Met de (weinige) wind mee is de verkoeling minder. Al een eind voor de finish begin ik met tellen om het tempo vast te houden. Het resultaat mag er zijn, 25:34. Alleen mijn eerste vijf, tien jaar geleden gingen sneller.

Tim van Houten

4 okt 2015: Rottemerenloop, Bleiswijk

De Rottemerenloop is de laatste jaren voor mij de eerste serieuze loop van het seizoen. Een goed georganiseerde wedstrijd door De Kieviten over een mooi, langs het water slingerend parcours met wel twee verraderlijke bruggen. Een goed moment om zo vroeg in het seizoen te kijken hoe het met de conditie en de vorm staat op de 10 kilometer. Afgelopen zondag, 4 oktober, was het weer zo ver. De afgelopen weken heb ik goed getraind, maar heb wel het gevoel dat de snelheid er nog niet is. Ik maak de inschatting dat een tijd van ongeveer 46 a 47 minuten haalbaar moet zijn.

 

Bij aankomst in Bleiswijk is de mist net weggetrokken, maar de voorspelde zon is er nog niet, het voelt wat kil aan zelfs. Nou heb ik daar geen probleem mee, het zonnetje mag van mij gerust weg blijven, maar als we om 11.15 uur starten schijnt de zon en voelt het al flink warmer. De start gaat goed en ik voel al snel dat ik in een lekker tempo loop, 1e kilometer gaat in 4.29 minuten. Veel sneller dan vooraf ingeschat! Ook de 2e kilometer gaat lekker, in 4.28 en met het groepje waarin ik loop doen we de 3e kilometer in 4.30. In dit tempo zit een lage 45'er of zelfs sneller er in, maar goed, we moeten nog 7 kilometer. Dan valt het groepje van vier uit elkaar, twee lopen weg, ik hang er achter en de 4e zakt weg, toch gaat de 4e kilometer in 4.32, wat mij betreft weer prima. We naderen nu het keerpunt, de eerste brug in het parcours, kort en steil, lastige bocht naar links. Door de snelheid naar beneden en de lastige bocht naar links raak ik uit mijn ritme. In combinatie met de (te) snelle eerste kilometers voel ik nu ook de warmte en dat lichte windje tegen is helaas ook weg, 4.44 voor deze kilometer zegt alles, dat wordt knokken de komende kilometers.

Omdat er kort voor me nog wat deelnemers van de halve marathon lopen probeer ik die als mikpunt te gebruiken om zo de snelheid er in te houden, dat lukt met de twee volgende kilometers in 4.37 en 4.33. Na 7,5 kilometer komt de 2e brug, langer, ook steil en nu een scherpe bocht naar rechts, een killer! Het resultaat is terug te zien in een kilometer van 4.38.

 

Daarmee is een tijd onder de 45 minuten wel uit beeld, jammer, maar dat gaat vandaag niet lukken. Ik sluit met moeite aan bij een loper voor me, maar die begint vervolgens aan z'n lange eindsprint. Achter me hoor ik iemand aan komen denderen, die heeft nog veel over, passeert mij in vliegende vaart, niet bij te houden. De negende kilometer gaat in 4.35 en ik besluit om nu alle reserves in te zetten voor een snelle laatste kilometer, het parcours loopt licht naar beneden en dat geeft extra vaart. Daar is het bordje met '500 meter', alles er uit nu! Over de finish in 45.31 minuten. Een betere tijd dan ik vooraf had gedacht, maar na de eerste snelle kilometers had ik toch op meer gehoopt. Ten op zichte van vorig jaar, 45.05 minuten, en het jaar daarvoor 45.08, een iets mindere tijd. Over de conditie in het algemeen ben ik wel tevreden, er is nog ruimte voor verbetering zullen we maar zeggen. Als ik later echter de uitslag krijg zie ik wel dat ik met mijn tijd 5e in de categorie M45 ben geworden, vorig jaar was ik nog 10e en in 2013 15e. Dat belooft wat voor volgend jaar!

Wilco Schepen

19 sep. Clubcircuit Willy Zuid.

 

Tik, tik, tik… Nee het is niet de klok, het zijn de druppels op de balk van het zonnescherm. Hmm, dat was niet helemaal de planning. Het zou een mooie dag worden.
Onderweg naar Katwijk, op de fiets, even nog een paar druppels maar daarna blijft het droog vermoedelijk waait de wind de lucht droog. Maar wind aan het strand da’s welhaast onontkoombaar. En, om eerlijk te zijn, niet heel erg, anders raken we maar oververhit bij dat hardlopen.
Willy Zuid is de plaats van handeling. Niet de mooie rieten fauteuils met dikke witte zachte kussens binnen maar het strand dat er voor ligt. Vandaar hollen we, na een klein stukje strand, naar boven, mul zand natuurlijk, en dan over de boulevard, die bij Katwijk downhill en uphill gaat helemaal noordwaarts. Tussendoor bij Ids even een op- en neertje bij een zijpad, onontkoombaar want hij staat er met zijn waakhond en aan het eind loodst Katinka ons een zijpaadje in waarna Marjolein als keerpunt staat. Dan terug. De opkomst is niet spectaculair, geen dertig mensen, jammer.
Vandaag doe ik maar één keer want vijf lijkt me mooi voor deze dag. Dat maakt wel dat ik iets fanatieker kan lopen, en voor ik het in de gaten heb is de finish in zicht. De stukjes mul zand daargelaten is het een lekker parcours. Ik heb een hoog tempo, zeker als ik na een ruime kilometer op gang ben gekomen. Een eindje voor me lopen Ellen en Tekin, maar tè ver om de hoop te hebben dat ik er voorbij kan. Wat daarvóór loopt is sowieso onbereikbaar, en ik weet dat wie achter mij loopt mij niet meer voorbij zal gaan. De situatie is helder dus.
Maar nadat ik bij Marjolein gekeerd ben heb ik, gewent al langere afstanden, nog best veel energie en ik gooi het tempo omhoog. Dat werkt, langzaam kom ik toch in de buurt van Tekin, die wat afzakt. En dan komt ook Ellen in beeld. Ik blijf bij haar in de buurt. Ik maak kilometers in 5.22 en 5.17. Gaat dat wel goed? Ik besluit toch door te lopen. Normaal is Ellen, looptechnisch dan, een maatje te groot voor mij.  Om mijzelf niet op te blazen blijf ik bij haar in de buurt maar ze is niet in vorm vandaag.
Ik zet door en kom dan vlak achter Caecile te lopen (die dit parcours in 20 minuten kan afleggen – echt waar), zij is al aan de nieuwe ronde bezig, maar het geeft wel een kick.
Dan komt de finish in zicht en op 26.56 kom ik over de streep. Tien jaar geleden liep ik 24.56 op de vijf, en zonder mul zand. Ik kan tevreden zijn.
Om niet stil te blijven staan loop ik de anderen tegemoet en met Arianne loop ik weer naar de finish, samen lopen maakt je toch sneller. En dan is er koffie bij Willy Zuid.

 

Tim van Houten

30 mei/ 12 juni 2015: Clubcircuit strand en duinen. Een dubbelloops-verslag


Twee zaterdagen (30 mei, 12 juni) die volgen op twee warme zomer-vrijdagen vallen fiks tegen. De zaterdag ertussen, op de Clubkampioenschappen, is het stralend weer, maar nu wij strand en duin gebruiken om hard te lopen, Ed heeft tenslotte weer een Clubcircuit uitgezet, zijn de weergoden ons slecht gezind. Of je moet blij zijn dat we niet door de hitte bevangen worden. Overeenkomsten en verschillen in dit dubbelloops-verslag.

Strandpaviljoen Sport is onze basis. En de ene keer blijven we op strand waar we de helft van de loop strak tegen de harde wind in lopen en, dat dan weer wel, de andere helft vooruitgeblazen worden. Wim en Tony die start en dus finish bemensen houden zich met moeite staande. De andere keer starten we in de duinen en hebben we gezelschap van de regen, die precies op tijd ophoudt, en –volgens mij- duizenden wandelaars die de Kippenloop doen. Dat levert wel leuke reacties op.
Voordeel van duin is dat we gewoon over het asfalt heen en weer lopen, ligt glooiend en alleen het laatste stuk naar Marjolein die boven op de Slag staat is even klimmen. Het strand is vlak maar zacht en soppig, zwaar lopen. Wellicht was dat de reden dat de opkomst daar wat minder was.

Beide keren loop ik de korte afstand, vijf kilometer, de toestand van gewricht en gewicht zijn van dien aard dat ik even rustig doe. Een SI-dingetje, minder lopen, minder bewegen dan raak je alle energie die je bij de borrel opdoet maar lastig kwijt.

Bij de strandloop start ik rustig in de achterhoede , Corrie, Nicolette, Tekin en Annelies. We worden richting Marieke geblazen waarna we omkeren en twee-en-een-halve kilometer tegen de wind in mogen. Een van de dames heeft een windjack aan en vangt daarmee alle wind, dat komt de snelheid niet ten goed. We ploeteren voort, zo her en der nog een binnenzeetje als hindernis Ik weet de kilometers maar net binnen de zeven minuten af te leggen, en Marjolein lijkt eindeloos ver weg te staan.

In de duinen is de oriëntatie handiger, wederom Annelies, Corrie en Tekin in de buurt, en twee gastloopsters, Suzanne en Liza –die volgens mij nog een heel jong is? De start gaat sneller, hier de kilometers net binnen de zes minuten. De wetenschap dat ik maar één keer op en neer hoef geeft moed. Corrie en Annelies laat ik achter me – tien twintig meter mooier is het echt niet, en ook ga ik, al verbaasd me dat – ze loopt wel erg relaxed, Suzanne voorbij. Dan het ‘meisje’ nog. Ik weet haar wel bij te houden en bij Marjolein ga ik haar nota bene tegen de helling op, dat ik dat nog kon, voorbij.

Marjolein is keerpunt waarna we weer omlaag gaan in de duinen en wind mee op het strand krijgen. Altijd fijn bij Marjolein te zijn. Tekin gaat soms in de wandelstand maar wel zo dat ik hem niet voorbij ga. Grrr. Nadeel van mensen achter je laten is dat je ze niet meer ziet, en de eerste voor me is ver uit het zicht. Op gevoel dan maar het tempo vasthouden.
Matthijs en Marieke zorgen bij Duinoord dat we niet verstrikt raken in wandelaars en fietsers die ons daar kruisen. Dan het laatste stukje. Fijn op het strand is dat je rechtstreeks op de finish loopt en ziet waar je moet zijn. In de duinen blijk ik me altijd te verkijken, de finish was toch nog een bocht verder.
En ja hoor, daar komt ‘die’ Suzan voorbij, haast fluitend. Ik wist ‘t. Ach, nog een klein stukje even tegenwind en een eindsprintje omdat ik net binnen de 30 wil zitten. Op het strand waai ik ook binnen maar dan pas bij 32 minuten.

De lopers van de 10, dstrandie dit parcours gewoon twee keer afleggen, moet ik eigenlijk ook weer gaan doen trouwens, wilen vast ook even enthousiast binnengehaald worden. Daarna koffie, dat wel maar geen appeltaart, da’s voor vijf kilometer teveel van het goede…..

 

Tim van Houten

12 apr 2015: 15e Milaan Marathon

Niet lang na de Berenloop van november 2014 op Terschelling was ik alweer op zoek naar een volgende marathon. Met o.a. de lopen van het Z&Z-circuit als voorbereiding, zou het een voorjaarsmarathon gaan worden. Volop keuze in de marathonagenda: Rotterdam, Wenen, Parijs, Londen en Milaan. Ik kies voor Milaan, omdat de entreegelden (naast vlucht en hotel) redelijk betaalbaar zijn. KLM is subsponsor en dus is de vlucht naar Milaan voor ‘a special price’. Ik besluit een vroege vlucht te nemen om op de dag voor de marathon zoveel mogelijk Milaan op te snuiven. Na nog geen twee uur vliegen, sta ik op Italiaanse bodem en neem ik de bus naar het centrum van Milaan. In het hotel ontvang ik een envelop met alleen mijn startnummer. Het beloofde loopshirt en andere benodigdheden moet ik halen op de marathon-expo aan de andere kant van de stad. Als ik me opgefrist heb, ga ik de route naar de start verkennen. Thuis had ik al uitgerekend dat het ongeveer twee kilometer moest zijn; prima voor een warming-up. Verder die middag/avond neem ik de metro (yellow line) naar de marathon-expo (shirtje ophalen) en hang ik een beetje de toerist uit. Na een spaghetti-maaltijd (voor de nodige koolhydraten) terug naar het hotel om uit te rusten.
De volgende morgen schijnt de zon en is het windstil. De voorspelde 17 graden (bewolkt) gaan het niet worden vandaag. Bij de startvakken natuurlijk de nodige drukte, maar de organisatie heeft alles goed in de hand. Harde muziek en het startschot door Haile Gebrselassie zetten de menigte in beweging. In het startvak ben ik tussen de tempomakers van 3:30 en 3:45 gaan staan, om zo misschien mijn gewenste tijd (3:40-3:45) te lopen. De eerste 10 kilometer gaan probleemloos, hoewel het wegdek (een groot soort kinderkopjes, overal tramrails) bij het Piazza Duomo (het plein bij de Dom van Milaan) niet best is. De verzorging onderweg echter is uitstekend en ook het publiek is erg enthousiast, helemaal bij de wisselpunten van de estafette-marathon. Na 23 kilometer passeer ik stadion San Siro, ook wel bekend als het stadion van AC- en Inter Milaan. Ondertussen is de temperatuur opgelopen tot zo’n 24/25 graden en vrees ik dat ik mijn gewenste tijd niet ga halen. Ik probeer zoveel mogelijk “vlak” te blijven lopen en hoewel na 30 kilometer veel lopers “de man met de hamer” tegenkomen, blijft mij dat bespaard. Na 37 kilometer hoor ik achter me iemand heel hard aanmoedigingen roepen.
Als ik omkijk, zie ik dat het de tempomaker van 3:45 is en hem wil ik eigenlijk voorblijven. Ik weet me op te laden voor de laatste kilometers en met een soort van eindsprintje passeer ik in een netto tijd van 3:42:58 de finish. Dezelfde avond vlieg ik moe, maar voldaan terug.
Met sportieve groet,

Michel van der Plas


21 maart 2015: Een loop waar een luchtje aan zat...


Op de eerste dag van de lente spoedde Marjolein zich vol goede moed naar haar plek. Die plek is het keerpunt in onze loop, al jarenlang, en waar dan ook. Je moet twee maal om haar heen, of eenmaal als je de korte afstand doet. Ook vandaag, en al begint vandaag de lente, het is koud met een nare wind en vlagen regen, niks lammetjes, zonnetje, flierefluiters. Grijs, koud en nat, meer niet.
Het was voor boer X dan ook een uitgelezen moment de gierput eens schoon te spuiten en zijn terrein te ontdoen van ongerechtigheden. Op Marjolein, die voor zijn boerderij stond, had hij niet gerekend. Zij had zich goed gekleed op de weersomstandigheden maar een knijper voor haar neus was ze toch vergeten. Ze besloot iets van de boerderij weg te lopen.
Aii, toen raakte de toppers – ikzelf had er veel minder last van, in de war. Liepen zij in deze barre omstandigheden nu toch een toptijd? Dat zou geweldig zijn! Nee, natuurlijk niet – het parcours was iets korter. De opmerking, ‘het is maar een spelletje’ zou niet goed gevallen zijn want voor sommigen staan prestaties hoog aangeschreven. Terecht, maar we konden Marjolein, als vrijwilliger, niet (letterlijk) stank voor dank geven.

 

Terug naar mijzelf. Ik besloot de korte afstand te doen. De rest van de dag zou ik een huis vol visite hebben en met de Voorschotenloop vorige week nog in de benen kon ik beter rustig aan doen. Knallen doen we later wel weer eens. De wind had over de Zoetermeersplas vrij spel dus het was al pittig genoeg. Lange mouwen, lange broek: maart roert zijn staart!
Een redelijk snelle start, dat ging ik niet volhouden dacht ik. Toch viel het mee. Tempo van 5.40, 5.50 kon ik de hele loop handhaven. Renate liep vlak achter me, en Marianne iets voor me, pas aan het eind ging ik haar voorbij ze had het moeilijk en moest even in de wandelstand. Met exact 28 minuten ging ik over de streep, in de iets verkorte vijf.
Heel even leek het of de zon doorkwam maar het was een schijn-beweging, grappige woordspeling trouwens. Voor de wind op heen weg een klein stukje net even lekker, maar bijna de hele terugweg werden we koud geblazen. Niet eens de moeite genomen om op de achterhoede van de 10 te wachten, waarin onder andere Laura, Marja en de jarige Ilona de elementen trotseerden.

Even opwarmen met een warme chocomel, in het restaurant van ’t Geertje. Pondje kaas mee en huiswaarts met Marijke en Herman. Thuisgekomen brak de zon even door. Dat zal je altijd zien.


Tim van Houten


15 maart 2015: Koude thuiswedstrijd voelt warm aan

Als er één loop is die gezellig is – voor mij persoonlijk dan, is het de Voorschotenloop. Talloze bekende vrijwilligers langs de kant die je aanmoedigen, en dat ook nog onder het gewone publiek. Je waant je een bekende Nederlander, ik zou graag iedereen daarvoor hier bedanken maar dan vergeet ik vast iemand. Je voelt bijna niet meer dat het gewoon berekoud is, want dat was het. Half maart zes graden, bewolkt en koude wind. Er zijn betere omstandigheden denkbaar, maar zeggen wij hardlopers dan, het was droog.

En met een thermo-tje onder het clubshirt, en lange broek –dat weer wel, kom ik een heel eind.
Ook merk je haast niet meer dat tien kilometer best ver is. Mijn laatste tien was door fysieke omstandigheden waardoor lopen en trainen lastig waren, alweer vier maanden terug, op de Velostrade, dus het was weer even wennen. Die eerste paar kilometers gaan wel, ik deed het op trainingstempo, rustig tempo van boven de zes minuten de kilometer. Andere jaren liep ik hier nog wel eens fanatiek met anderen, maar nu zonder me ook maar iets aan te trekken van wie dan ook om me heen – in mijn omgeving liepen ook weinig bekenden.
Het eerste stuk door Voorschoten – ik zie al mensen jacks uitdoen, het is toch warm als je loop. Iemand langs de kant roept, “hou vol, je bent er bijna”, da’s erg optimistisch. Dan langs het spoor. Boven op de helling had mijn lief zich strategisch met het fototoestel opgesteld zodat ik er weer mooi op sta. En, groot voordeel, op een foto kun je niet zo goed zien dat het niet zo hard gaat.
Ik ben net het driekilometerpunt voorbij als de koplopers me alweer tegemoet komen, in hoog tempo.
Dan gaan we rechtsaf, de Horstlaan op richting Veurseweg. Recht tegen de wind in, en dat is best koud, maar het is maar een klein stukje. Net voor de 32 minuten draai ik, precies op de helft, de Veurseweg op en dan snel weer rechts, het Laantje van Wissen, richting Natuurpad, lekker smal, goed opletten. Na het station, we hebben er zeven gehad – kilometers dan, geen stations, gaat het wat zwaarder, het wordt volhouden.
Er is nog even de extra lus maar dan begint de laatste kilometer. We zigzaggen door de wijk en dan doemt in de verte de boog op waar ik onderdoor moet. Met aanmoedigingen gaat het goed, en dan even heel kort een kleine versnelling.
Het zit erop. De twintigste Voorschotenloop, mijn tiende, en tevens mijn 150e wedstrijdloop. Niet de beste, maar wel een hele leuke.

Tim van Houten


 

© 2016-2017 Voorschoten '97 / Webmasters; Alle rechten voorbehouden.